zaterdag 18 maart 2017

OPLICHTER

Na het douchen droogde ik me af, veegde wat stoom van de spiegel en bekeek mezelf. Volkomen normaal, zo zag ik eruit. Mijn gezicht, ondanks de onrustige, half doorwaakte nacht en angstige dromen, ontspannen. Zelfs alert en olijk, zo keek ik. Een beetje make-up maskeerde de wat vale blik door het slaaptekort.
Ik besloot de buitenkant te laten prevaleren  - 'dat is tenslotte wat mensen aan je zien, Venus, niemand kan mijn gedachten lezen ' -  maar onderwijl gingen die gedachten maar door en door. Een heel scenario had ik inmiddels bij elkaar gedacht en met lood in de schoenen ging ik na het ontbijt op stap. Voor mijn gevoel ging ik mijn ondergang tegemoet: ze zouden me gaan ontmaskeren zodadelijk. 'Okay', zei ik tegen mezelf, 'het moet toch maar een keertje gebeuren, meid. Eens moet het ervan komen. Iemand moet het toch een keer tegen me zeggen. Verman jezelf, Venus. Even doorbijten zo. Het gaat zoals het gaat, je overleeft het wel. Misschien ook wel zo goed, dat het nu een keertje over is, dat je teruggezet wordt in niveau, naar de plek waarop je werkelijk thuishoort. Tenminste tien stappen lager.
Zo ging ik er in, ondanks mezelf vrolijk converserend toen ik werd opgehaald, de rust zelve aan de gesprekstafel. Ik maakte goed contact, balanceerde netjes tussen professionele distantie en wat persoonlijker interactie.
Na het gesprek ging ik moe maar voldaan naar huis. Alles was als een zonnetje verlopen, ik had het uitmuntend gedaan. Zat echt op mijn goede praatstoel en merkte dat ik mijn gesprekspartners voor me in had genomen.
Niet lang daarna werd mijn indruk bevestigd, een belletje: 'Venus, we willen jou hebben, je bent aangenomen.' Ze moesten eens weten hoezeer ik vooraf leed aan het oplichterssyndroom, dacht ik toen ik de phone uit-klikte. En met het uitlikken van mijn phone verdween mijn angst. Ben benieuwd wanneer het weer de kop opsteekt.

vrijdag 10 maart 2017

KRUIZENRUIKER

Wat? Wat is dit nu toch? Een soort van digitale kruizenruiker. Een moderne variant op de aloude zadelsnuffelaar. Zoiets! Je zal 'm maar tegenkomen, nou, dan is je kruis niet veilig! Mind you!
Bij toeval kwam ik 'm tegen, deze kruizenkiekende fotograaf. Op Instagram. We hadden blijkbaar eenzelfde hashtag ingetikt. Na publicatie van mijn fotootje ga ik altijd even snorren wie eenzelfde soort item op de kiek zette.  Zo kom ik nog wel eens fotografen tegen met eenzelfde interesse, zoals bomen. Of bloemen. Of het treinleven. Dat laatste moet het geweest zijn, realiseer ik me nu, wat ons bij elkaar bracht, online.
Afijn, ik stuit op zijn fotootje van een man in een lederen broek, staand op het gangpad in de trein, zijn kruis onder zijn krant vandaan piepend. Linksdragend, dat is duidelijk. Fraaie broek overigens, taupe, leder dus. Zacht, aaibaar leder. Suede haast. Meer dan dat zie je niet van de man. Bovenbenen, kruis, stukje krant.
Ik klik op de naam van deze fotograaf om zijn andere werken te bekijken en dan valt mijn mond echt open. Zijn hele fotogalerij bestaat uit mannenkruizen, voornamelijk die van jongens. Mannen zittend of staand in de trein. Je ziet, net als bij de krantenlezer, alleen maar hun bovenbenen, kruis en een stukje jas. Duidelijk waar deze kruizenkieker op gefocussed is.
Ik zie voor me hoe hij het doet. 'Ha, daar zit weer zo'n knul te dromen, beetje op zijn Iphone te staren.' Phone pakken, wat rommelen en scrollen alsof hij iets opzoekt en dan heel snel, klikje zonder sound, hopla, weer een kruis van een knul gekiekt. En publiceren maar. En dan weer opbergen, phone weer in de broekzak. Op naar kantoor waar de boekhouding wacht.
Bijzonder, hoor, deze kruizenruiker twee punt nul. Maar origineel is 't wel.